Van vaste burcht naar open ruimte

Tot geloof kun je niet verplichten. Tot religie kennelijk wel, desnoods via terreur.

Tussen deze twee zinnen ligt een wereld van verschil. Religie, in de zin van uiterlijk platform voor devotie, instituut met hiërarchie en regels, stelsel van dogma’s en moraal, handhaaft zichzelf via allerlei middelen. Via politieke macht, sociale controle, menselijke behoefte aan coherentie, existentiële angst. Deze kunnen gevoed worden door propaganda en versterkt door geweld. Subtieler wordt hierop ingespeeld via schuldinductie en zwart-witdenken: wij gelovigen tegenover zij, de ongelovigen daarbuiten. Het voelt goed om erbij te horen. Continue reading

Advertisements